ΟΔΥΣΣΕΙΑ
                  
                      Το συγκεκριμένο κλέφτικο τραγούδι [ Ο θάνατος στον πόλεμο]  και τα λόγια τουΤηλέμαχου (α: 263-266) πράγματι μιλούν για το ίδιο πράγμα.

Την δόξα που αποκτά κάποιος έχοντας ένα θάνατο στο  πεδίο της μάχης.Ο Τήλεμαχος θα προτιμούσε ο πατέρας του να είχε  πεθάνει στη μάχη, γιατί θα τον τιμούσαν οι συμπολεμιστές του και θα ήταν και αυτός περήφανος γι΄ αυτόν.Δε σημαίνει ότι ο Οδυσσέας δεν είχε δόξα μέχρι τότε, αλλά ο δοξασμένος θάνατος είναι το καλύτερο.Όπως για παράδειγμα ο Αχχιλέας που ήταν αθάνατος σχεδόν, αλλά προτίμησε να πάει στην Τροία και να δοξασθεί και ας ήξερε ότι θα πεθάνει. Όταν πέθανε τον τίμησαν και τον δόξασαν όλοι. Ακόμη και σήμερα όλοι μιλούν με θαυμασμό γι αυτόν.



ΚΟΥΡΟΥΚΛΙΔΗΣ  ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Α΄2

                                                                ΟΔΥΣΣΕΙΑ

Tο κοινό ανάμεσα στο κλέφτικο δημοτικό τραγούδι  και τα λόγια του Τηλέμαχου (α: 263-266) είναι ότι και στα δυο πιστεύουν πως ο πιο τιμητικός θάνατος είναι στον πόλεμο, γιατί έτσι μένει κανείς στην ιστορία ως ήρωας .Το όνομά σου μένει αθάνατο στους αιώνες!!

ΛΑΣΚΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ-Α΄2

                               ΟΔΥΣΣΕΙΑ

Σελίδα 38, Άσκηση 2 (Ο Θάνατος στον Πόλεμο).

Το κλέφτικο τραγούδι έχει πολλά κοινά στοιχεία με τα λόγια του Τηλεμάχου, γιατί  και τα δύο μιλάνε για την τιμή κάποιου, όταν πεθαίνει στο πεδίο της μάχης, δηλαδή την υστεροφημία. 

Όπως ο Τηλέμαχος εύχεται ο πατέρας του να είχε πεθάνει στον πόλεμο, έτσι και στο τραγούδι μιλάει για την αιώνια δόξα των πολεμιστών, αν χάσουν τη ζωή τους σε μια μάχη.

                                                                           Αγαθαγγελίδου Ανθή Α1

[Ο θάνατος στον πόλεμο] (κλέφτικο τραγούδι).

"Χαρά ΄στονε στον πόλεμο το θάνατ΄όποιος λάχει,
στον πόλεμ΄ όποιος σκοτωθεί,κερδίζει μα δε χάνει
κερδίζ΄ όνομα αθάνατο και τση τιμής στεφάνι".



Σε αυτό το κλέφτικο δημοτικό τραγούδι θέλει να μας δείξει πόσο ιερό ήταν το να πεθαίνει κάποιος στον πόλεμο, με αποτέλεσμα το όνομά του να γίνει ξακουστό και  να μένει αθάνατο. Τις ίδιες απόψεις  εκφράζει και ο Τηλέμαχος στους στίχους α: 263-266!

 

 Χαράλαμπος Βασιλακάκης-Α΄1.

Τα δύο αυτά κείμενα,δηλαδή οι στίχοι 263-266 της α ραψωδίας της Οδύσσειας και το απόσπασμα από το κλέφτικο τραγούδι στη σελίδα 38 μιλάνε για την υστεροφημία. Από τα ομηρικά χρόνια μέχρι και πολύ αργότερα ήταν πολύ σημαντικό κάποιος να πεθάνει στο πεδίο της μάχης. Με έναν τέτοιο θάνατο ο πολεμιστής δοξάζεται και θα είναι φημισμένος ήρωας που θα τον τιμούν οι επόμενες γενιές.

Αρα, καταλαβαίνουμε ότι το ιδανικό της καλής φήμης που συνοδεύειτους νεκρούς του πολέμου αποτελεί επιβίωση του ηρωικού ιδανικού της ομηρικής εποχής.

• Τι πετυχαίνει ο ποιητής με την τεχνική της ειρωνείας;

Με την ειρωνεία ο ποιητής συνεργάζεται κατά κάποιον τρόπο με τους ακροατές ή αναγνώστες του. Αυτό τους κάνει να νοιώθουν σαν να συμμετέχουν σε μία συνωμοσία. Συμμετέχουν στο δράμα του Τηλεμάχου και πολύ θα θέλανε να τον βγάλουν από το δραματικό αυτό αδιέξοδο και να του πούνε την αλήθεια. Με αυτό τον τρόπο διεγείρει το ενδιαφέρον και την αγωνία στους αναγνώστες του, για το τι θα γίνει, αλλά και προκαλεί τη συμπάθεια των ακροατών για τους ήρωες του έπους.   

Ηλέκτρα Ακαλίδη Α1

Τα κοινά σημεία ανάμεσα στους στίχους 263-266 της  α ραψωδίας της Οδύσσειας και στο κλέφτικο δημοτικό τραγούδι στη σελίδα 38 είναι πως όποιος πεθαίνει στον πόλεμο απολαμβάνει τιμές και δόξες και μένει αθάνατος στις μνήμες των ανθρώπων.Τέλος οι άνθρωποι τιμούν τόσο αυτόν όσο και τους απογόνους του.

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑ ΣΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΜΑΣ ΠΑΡΕΑ

          Στο κλέφτικο δημοτικό τραγούδι που συναντήσαμε υπάρχουν κοινά σημεία με τους στίxους 263-266 του κειμένου. Ο Τηλέμαχος στο κείμενο λέει  πως όταν κάποιος πεθαίνει στο πεδίο της μάχης  είναι πολύ τιμητικό.Γι' αυτό τον δοξάζουν και τον σέβονται μετά τον θάνατό του. Η ίδια άποψη υπάρχει και στο κλέφτικο τραγούδι:όποιος πεθαίνει στο πεδίο της μάχης το όνομά του μένει αθάνατο και τον τιμούν όλοι.

    

                                  Τηλέμαχος και Πηνελόπη